Kenny Rogers in de Heineken Music Hall

Kenny Rogers in de Heineken Music Hall

8 december 2016 0 Door Meindert Koning

Donderdag 3 November 2016 was het zover. Met ons vieren gingen we richting Amsterdam waar ons een optreden stond te wachten van country legende The Gambler, Kenny Rogers. Tegen 2 uur middags kwamen we aan bij de P van Ziggo Dome, waar we een parkeerplaats hadden geregeld en direct daarboven staat het Jaz hotel waar we een kamer hebben geboekt. Een keurig ontvangst valt ons ten deel en onze parkeerkaart (die eigenlijk bestemd is voor de wedstrijd van Ajax die dezelfde avond in de arena word gespeeld en die geldig is vanaf 4 uur voor de wedstrijd) omgezet in een kenteken scan ticket waarmee je dan onbeperkt gebruik kunt maken van de parkeerplaats. Helemaal top dus. Na te zijn ingecheckt brengen we even de spullen naar de kamer en gaan dan de boulevard op. De Heineken Music House staat maar een paar honderd meter verwijderd van het hotel, en dus is het tijd om de inwendige mens wat te verzorgen. Om half zeven gaan de deuren open van de HMH en wandelen we rustig naar binnen en nemen we plaats op de 4e rij midden voor het podium. Henk (Texas Renegade) en Miranda komen keurig op tijd binnen, zij kwamen met de trein van Veenendaal.

Kenny Rogers on stage

Om acht uur begint het voorprogramma in een bomvolle zaal met eigenlijk alleen maar aardige mensen en de sfeer is dan ook als op een reünie. Wat zoals later zou blijken misschien ook wel de bedoeling was. Ook de voor mij onbekende Charlie Worsham, die zelfs zij uiterste best had gedaan om het woord tuinstoel te leren , wat hem dan ook bijna lukte, gaf een geweldig optreden, alleen met zijn stem en gitaar wist hij de zaal te raken op een ongelofelijke manier en een staande ovatie viel hem dan ook ten deel. Mocht je hem willen zien acteren , hij heeft ooit een rolletje gespeeld in de serie Bones als lijk, en daar ook een nummer voor gezongen, die hij ook vanavond ten gehore bracht.

Ik heb in de jaren zestig vast te weinig drugs gebruikt

Nu was het de beurt aan King Kenny. Kenny was in het bezit van drie ijzersterke punten: zijn stem, zijn persoonlijkheid en zijn songs. Hier zijn er nog slechts twee van over, maar desondanks is dat meer dan genoeg om 6000 mensen een avond van hun leven te bezorgen. Kenny die bezig is met zijn afscheidstournee wil meer tijd besteden aan zijn vrouw (inmiddels de vijfde) en kinderen. Als zijn vertrouwde band, begint te spelen is Kenny nog niet op het podium. Een ogenblik later komt een moeilijk lopende legende het podium op en hij zegt dan ook dat we hem niet veel zullen zien lopen. Hij heeft net een nieuwe knie gekregen, misschien wel de verkeerde. Zijn vriend Willie Nelson die de derde dan karate heeft gehaald en ook Mick Jagger (“die moet wel zo ongeveer honderd jaar oud zijn”) springen nog rond op de bühne en Rogers’ conclusie is dan ook: “Ik heb in de jaren zestig vast te weinig drugs gebruikt.” . Na het openingsnummer Ruby, Don’t Take Your Love To Town neemt hij ruim de tijd om ons bij te praten , zittend op een kruk vlak voor onze neus. Via een groot scherm achter hem zien we dan ook foto’s en video s van zijn eerste hit in 1957. Ook verteld hij over zijn opnames met Bobby Doyle , die blind is en zijn vrouw het hem kwalijk neemt dat op de platenhoes die vertoond word achter hem, waar Doyle dwars op de foto staat , ze even niet tegen hem hadden gezegd waar de camera stond.

Bij het nummer Walking my baby back home, blijkt dat er weinig meer over is van zijn stem, maar dit doet zeker geen afbreuk aan de show van deze avond. Met zijn guitige blik en een smile die de hele avond niet van zijn gezicht afkomt, weet hij iedereen in de zaal in te palmen. Ook word hij bijgestaan door de uiterst charmante Linda Davis en met de woorden My grandmother never looked like that , weet Kenny ook hier weer de zaal aan het lachen te krijgen. Zij komt zo nu en dan het podium op om een solo nummer of een duet samen met Kenny te doen. Het favoriete nummer van Kenny is het nummer She believes in me uit de jaren 80. Maar ook de wat dubbelzinnig lied Somethings Burning word ook nog gezongen door deze bijna 80 jarige man.

 

Weergaloos optreden

Het was dan ook een avond die je eigenlijk meer het gevoel gaf dat je op een familiereünie was dan op een concert en de manier waarop Kenny deze avond aan elkaar sprak gaf je het gevoel of je eigenlijk bij een goede vriend of familielid op visite was, en het gevoel van in een zaal te zitten en naar een concert te kijken was dan ook helemaal verdwenen. Ook vertelde hij dat hij nooit geen acteur is geweest en met de woorden I have eleven movies to prove it, kreeg hij hier ook de lachers weer op zijn hand. Op de achtergrond draaiden gedeeltes van zijn films waarin Kenny had gespeeld. Ook zijn duet met de inmiddels overleden Dottie West maakt veel indruk. Zij zingt mee vanaf het beeldscherm achter Kenny. Met zijn allergrootste hits The gambler (wie kent hem niet) Lucille, We’ve got tonight , Lady (dat is het nummer waar Kenny even bij gaat staan en je ziet dan de pijn op zijn gezicht). Ook vraagt hij of we als hij zijn bekende nummers zing, wat minder heen en weer willen bewegen, jullie lijken wel aan zaal vol met Ray Charlessen brengt hij met een grote smile over naar ons.

Om de stemming nog wat te verhogen gooit Kenny wat tamboerijnen in de zaal. Ook de mededeling dat hij normaal gesproken het podium verlaat en dan na een poosje terugkomt voor een toegift, dit deze keer niet zal doen , omdat als hij het podium verlaat hij niet meer terug kan komen. Hij blijft dus ook en zingt Island in the stream, You can t make old friends. Als het publiek wat achter uit de zaal komt naar het podium wil gaan om wat foto’s te maken en hem toe te juichen, worden ze gestopt door de security, tijdens het zingen geeft Kenny te kennen dat hij hier niet van is gediend en geeft de mensen toestemming om voor het podium te komen. En met de toepasselijke woorden van Lets go out in blaze of glory, kwam er een einde aan een geweldige avond die ons nog lang in het geheugen blijft staan. Het frappante  was , Toen Kenny ondersteund door Linda Davis het podium had verlaten , er ook niemand meer riep om een toegift, omdat niemand ook maar wilde dat hij die met een pijn vertrokken gezicht het podium had verlaten, toch de moeite zou nemen om terug te keren. Na nog een paar afzakkertje te hebben genomen in de hotel bar was het tijd voor ons om ons bedje op te zoeken. O ja Ajax had gewonnen.

 

Meindert Koning

 

Kenny Rogers