Home » The Country Club bijt het spits af in het nieuwe country jaar.

The Country Club bijt het spits af in het nieuwe country jaar.

The Country Club

Doordat de codes geel en oranje ons om de oren vlogen in januari en het optreden van de Terry White band moet worden verplaatst naar de 30e september, ging de eer om het seizoen te openen naar de uit Emmen en omstreken afkomstige country band, de The Country Club band. The Country Club bijt het spits af in The Grand Old Weapon voor het nieuwe jaar. Ze waren zelfs aanwezig met twee drummers, dit kwam doordat de vaste drummer Bert Bergsma een schouder operatie heeft ondergaan en daardoor voor een lange tijd niet heeft kunnen drummen.

Stevan Arlings was dan ook bereid om deze plek tijdens de afwezigheid van Bert in te nemen en na wat ik gisteravond heb gezien (Bert en Stevan speelden afwisselend ieder twee sets) zeker niet onverdienstelijk.

The Country Club bijt het spits af voor het nieuwe country jaar

Tegen 18.00 uur kwamen de bandleden binnen in The Grand Old Weapon en zoals altijd werd er eerst even een maaltijd genuttigd . De o zo vertrouwde schnitzel. (Zo groot as ain deurmatte). Intussen had de geluidsman van de TCC band de spullen al opgesteld op het podium en met het pokkeltje op de liezen konden ze beginnen aan de soundcheck. Om klokslag half negen was het zover en na de band welkom te hebben geheten, en kon het ook niet nalaten om mijn complimenten te uiten naar hub geweldig mooie zangeres Miranda, en ze ziet er niet alleen goed uit , maar heeft ook nog een geweldige stem. Ook hun gitarist Manfred Rohling die met zijn donkerbruine en uiterst gevoelige country stem, is een weldaad om naar te luisteren.

The Country ClubHet eerste nummer wat ten gehore werd gebracht was een nummer van Brad Paisley: Come on in, gezongen door Manfred. Het tweede nummer werd vocaal gebracht door Miranda en de massaal aanwezige fotografen konden hun lens niet afhouden van deze charmante zangeres, zoals de volgende dag duidelijk op sociale media werd belicht. De stemming zat er meteen goed in en de danser kwamen ook volledig aan hun trekken, en dit gold niet alleen voor de dansers maar ook voor de luisteraars. De eerste set werd afgesloten met een nummer van Merle Haggard en bij de meeste mensen bekend geworden door de vertolking van  de Tubleweeds, Somewhere Between .

Geluid

De eerste set was qua geluidsinstellingen niet de beste, maar dit werd in de pauze rechtgezet en de volgende sets kwamen dan ook beter uit de verf als de eerste, een te scherpe Miranda en te bassig ingestelde stem van Manfred, waardoor je de tekst bijna niet kon verstaan, werd bijgesteld en daardoor kwam de band volledig tot zijn recht op het podium in Blijham. En de eerlijkheid gebied wel te zeggen dat ze in Blijham uiterst zijn verwend met de kwaliteiten van Johan Koning, waar maar weinigen aan kunnen tippen.

De tweede set werd  ingezet met een nummer van Little Big Town, Girl Crush. Nu de decibels wat naar beneden waren bijgesteld en het scherp randje van Miranda haar stem was afgehaald en het bassige van manfred was verwijderd , was het geheel een stuk aangenamer en kwam de band helemaal tot zijn recht en het ene na andere applaus viel hun dan ook terecht ten deel.

Trail of tears

Het Oude Wapen zou Het Oude Wapen niet zijn als er ook weer eens een konijn uit de hoed werd getoverd. In dit geval was de tovenaar Henk Nannen, die de aanwezigheid van Ray Norrutz niet was ontgaan in Blijham. Hem werd dan ook gevraagd of hij een nummer mee wou zingen met de TCC band, en dit werd een nummer van Billy Ray Cyrus, Trail of Tears. De Trail of Tears (“tocht der tranen”) refereert aan de gedwongen herplaatsing van de Ahniyvwiya (Cherokee) naar het westen van de Verenigde Staten in 1838, wat resulteerde in de dood van naar schatting 4000 Cherokee. In de Cherokee-taal heet deze gebeurtenis Nunna daul Isunyi, “het pad waarop we huilden”.

Het aantal mensen dat stierf op de Trail of Tears wordt uiteenlopend geschat. Volgens de officiële tellingen van de overheid waren er 424 doden; Een Amerikaanse dokter die met een groep meereisde schatte dat er in de kampen 2.000 mensen gestorven waren, en op de Trail nog eens 2.000. Zijn schatting van 4000 doden wordt nog steeds het vaakst aangehaald. Een demografische studie uit 1973 schatte het aantal doden op 2000, een andere studie uit 1984 concludeerde dat er 8000 mensen gestorven waren.

Jan Norder of zijn artiesten naam Ray Norrutz, was al een paar jaar niet meer actief en heeft na enig aandringen van vrienden toch weer besloten om zijn zangtalenten weer op het podium te laten horen en voor diegene die Ray willen zien: dat kan op zondag 19 maart in Scheemda.

Het begin als einde

De avond werd verder nog gevuld met nummers van uiteenlopende artiesten, oa: dixie Chicks, Shania Twain, Alan Jackson , Merle Haggard, maar ook nummers van de alle langere tijd gestopte Major Dundee passeerden de revu. Tegen de klok van half een werd er afgesloten met een nummer van de Mavericks en wie kent hem niet, All You ever Do Is Bring Me Down, ten minste dit was de opzet van de band, na een dankwoord van mijn kant richting het publiek, voor de inzet van de TCC ontkwamen ook zij er niet aan om nog een toegift te spelen, dit mede door het verzoek van het publiek. En met het toepasselijke nummer van Alan Jackson Livin on Love, waar bijna iedere line danser zijn carrière op is begonnen met the Freeze, kwam er een einde aan een aan een uiterst gezellige avond met louter goede muziek.

Op 26 februari is er opnieuw country in The Grand Old Weapon, en wel de cd presentatie van Gerard Bierman met medewerking van meerdere artiesten. De middag begint om 14.00 uur en de entree is gratis. Dit belooft een uiterst gezellige middag te worden met enkel top artiesten , waaronder Ben en Carmen Steneker.

Op 4 maart komt de formatie van Dycke inc uit Duitsland in The grand Old Weapon. Deze band speelt , blues, roots en americana muziek, kortom een optreden die je ook zeker niet mag missen

Meindert Koning

Foto Gerard Dekens